Dwuznaczność pakistańskiego odstraszania jądrowego jako narzędzie wpływu na Bliskim Wschodzie
Punktem wyjścia tej analizy jest Strategiczne Porozumienie o Wzajemnej Obronie [Strategic Mutual Defense Agreement, SMDA], podpisane 17 września 2025 roku w Rijadzie przez księcia następcę tronu Muhammada ibn Salmana oraz premiera Pakistanu Shehbaza Sharifa, formalizujące dekady współpracy wojskowej między oboma państwami. Kluczowa klauzula stanowi, że agresja wobec jednego z sygnatariuszy będzie traktowana jako agresja wobec obu. 7 sierpnia 2026 roku porozumienie rozszerzono o wymiar trójstronny – w Mekce dołączyła Turcja. Porozumienie bywało w dyskursie medialnym i w części komentarzy określane jako „islamskie NATO" jako układ tego typu, choć inni analitycy przestrzegali przed taką analogią z uwagi na brak zintegrowanej struktury dowodzenia i precyzyjnych zobowiązań operacyjnych.

Taniec wokół słowa „jądrowy”
Żaden z publicznie dostępnych komunikatów i oświadczeń dotyczących porozumienia nie odnosi się wprost do broni jądrowej, a wypowiedzi urzędników po obu stronach są uderzająco niespójne. Minister obrony Pakistanu Khawaja Muhammad Asif zapowiedział udostępnienie sojusznikowi posiadanych zdolności, co odczytano jako aluzję do arsenału jądrowego, po czym zastrzegł, że broń jądrowa „nie jest brana pod uwagę” w kontekście paktu. Saudyjski urzędnik pytany wprost przez Reutersa ograniczył się do stwierdzenia, że to kompleksowe porozumienie obejmujące wszystkie środki wojskowe, a wiceminister Rayed Krimly później zaprzeczył jakiemukolwiek związkowi paktu z ambicjami jądrowymi. Niezależnie od tego, czy rozbieżność ta była w pełni zamierzona, jej skutkiem jest utrzymywanie strategicznej niejasności co do ewentualnego wymiaru nuklearnego porozumienia. Strony nie ustanowiły jawnej gwarancji jądrowej, ale równocześnie szerokie brzmienie klauzul wzajemnej obrony oraz wcześniejsze wypowiedzi przedstawicieli Pakistanu pozostawiają przestrzeń do szerszej interpretacji zakresu zobowiązań.
Dlaczego niejasność jest funkcjonalna dla obu stron?
Dla Rijadu korzyścią jest dodatkowy element odstraszania wobec potencjalnych przeciwników regionalnych — w zależności od scenariusza przede wszystkim Iranu, ale także Izraela — bez konieczności pozyskania własnej broni jądrowej, co pozostawałoby w sprzeczności ze zobowiązaniami Arabii Saudyjskiej jako państwa niejądrowego będącego stroną NPT. Dla Islamabadu dwuznaczność pozwala czerpać korzyści geopolityczne i finansowe z bliższej relacji z Rijadem bez formalnego rozszerzenia pakistańskiej postawy nuklearnej, która — mimo braku opublikowanej oficjalnej doktryny — pozostaje w deklaracjach władz i praktyce strategicznej skoncentrowana przede wszystkim na odstraszaniu Indii. Jednoznaczne potwierdzenie zmusiłoby Pakistan do tłumaczenia się przed Delhi, dlaczego arsenał budowany jako odpowiedź na zagrożenie indyjskie nagle chroni też Zatokę.
Klasyczne teorie odstraszania rozszerzonego zakładały jasność zobowiązania jako warunek wiarygodności – tu logika jest odwrotna – sama niejasność staje się narzędziem odstraszania, bo przeciwnik musi kalkulować ryzyko interwencji jako możliwe, nawet jeśli mało prawdopodobne.
Kontekst wyzwalający i równoległy front z Waszyngtonem
Oba etapy budowy tego systemu bezpieczeństwa powstawały jednak nieco w odmiennym kontekście regionalnym. Porozumienia saudyjsko-pakistańskie z września 2025 zawarto w atmosferze osłabionego zaufania państw Zatoki do amerykańskich gwarancji bezpieczeństwa. Z kolei Pakt z Mekki z sierpnia 2026 został zawarty już w warunkach otwartego konfliktu USA i Izraela z Iranem oraz irańskich ataków rakietowych i drogowych na państwa Zatoki.
Równolegle, w lipcu 2026 roku, amerykański Departament Energii podpisał z Rijadem porozumienie o cywilnej współpracy jądrowej, które prezydent Donald Trump uzależnił od przystąpienia Arabii Saudyjskiej do Porozumień Abrahamowych. W przeciwieństwie do wcześniejszych umów regionalnych – w szczególności modelu zastosowanego wobec ZEA – porozumienie nie zawiera bezwarunkowego saudyjskiego zobowiązania do rezygnacji ze wzbogacania uranu i przerobu paliwa. Doniesienia dotyczącego jego warunków pozostawiały możliwość dalszych negocjacji w sprawie krajowego cyklu paliwowego po przeprowadzeniu wspólnego studium wykonalności.
Rijad prowadzi więc dwie równoległe strategie dywersyfikacji – budowę potencjalnej alternatywy dla amerykańskiego parasola bezpieczeństwa poprzez regionalne układy obronne i zachowanie furtki technologicznej do własnego cyklu paliwowego (umowa z Departamentem Energii), z których żadna nie wymaga oficjalnego przekroczenia progu jądrowego.
Reakcje regionalne i ograniczenia tezy
Reakcja Indii była oficjalnie wyważona. Delhi deklarowało, że analizuje konsekwencje porozumienia dla własnego bezpieczeństwa i oczekuje uwzględniania przez Rijad wzajemnych interesów oraz wrażliwości strategicznych. W części indyjskich analiz pakt oceniano jako wzmacniający pozycję Rijadu wobec uzależnionego finansowo Pakistanu i niosący ryzyko przeniesienia napięć indyjsko-pakistańskich na nowy teren. Iran przyjął porozumienie raczej przychylnie – minister Araghchi wyraził aprobatę. Izrael, formalnie niewymieniony w dokumentach, pozostaje jednym z potencjalnych adresatów odstraszającego sygnału, obok Iranu. Uczciwość analityczna wymaga jednak zastrzeżenia – wiarygodność „odstraszania przez niejasność” jest krucha, a jeśli potencjalni przeciwnicy ocenią pakistańskie zaprzeczenia jako wiarygodne, realną funkcją paktu może stać się przede wszystkim sygnał polityczny wobec Waszyngtonu, a nie faktyczne rozszerzenie ochrony jądrowej.
Wnioski dla reżimu nieproliferacji
Niezależnie od tego, czy pakt faktycznie obejmuje ochroną jądrową Rijad i Ankarę, sam fakt utrzymywania tej niejasności stanowi interesujący precedens z punktu widzenia teorii odstraszania rozszerzonego – Pakistan, jako państwo jądrowe spoza grona pięciu mocarstw uznanych przez NPT, zawarł klauzulę wzajemnej obrony z państwami nieposiadającymi broni jądrowej, pozostawiając niejasnym ewentualny zakres nuklearny tych zobowiązań. To sygnał, że dwuznaczność jądrowa, znana dotąd głównie z izraelskiej doktryny amimut, może znajdować nowe, sojusznicze zastosowanie jako narzędzie budowania koalicji w warunkach malejącego zaufania do tradycyjnych gwarantów bezpieczeństwa.
Źródła
Akhtar, R. (2025, 18 września). Beyond the hype: Pakistan-Saudi defense pact is not a Saudi nuclear umbrella. Belfer Center for Science and International Affairs. https://www.belfercenter.org/research-analysis/beyond-hype-pakistan-saudi-defense-pact-not-saudi-nuclear-umbrella-0
Atlantic Council experts. (2026, 7 sierpnia). Why Saudi Arabia, Pakistan, and Turkey just signed a defense pact. Atlantic Council. https://www.atlanticcouncil.org/dispatches/why-saudi-arabia-pakistan-and-turkey-just-signed-a-defense-pact/
BBC News. (2025, wrzesień). Why the Pakistan-Saudi Arabia defence pact is unsettling India. https://feeds.bbci.co.uk/news/articles/c147gkxyyrmo
Breaking Defense. (2026, 7 sierpnia). Saudi Arabia, Turkey, Pakistan ink ‘joint defense’ agreement. https://breakingdefense.com/2026/08/saudi-arabia-turkey-pakistan-ink-joint-defense-agreement/
Cook, S. A. (2026, 23 lipca). The U.S.-Saudi nuclear deal set off tremors. Is it still alive? Council on Foreign Relations. https://www.cfr.org/articles/the-u-s-saudi-nuclear-deal-set-off-tremors-is-it-still-alive
International Campaign to Abolish Nuclear Weapons. (2026, 23 lutego). Pakistan – Saudi Arabia: A mutual defence pact with nuclear shadows. https://www.icanw.org/pakistan_saudi_arabia_a_mutual_defence_pact_with_nuclear_shadows
Institute for National Security Studies. (2025, 15 października). The Saudi–Pakistani agreement: A signal to rivals and a reminder to the United States. https://www.inss.org.il/publication/saudi-pakistan-agreement/
Al Jazeera. (2026, 23 lipca). Trump says Saudi nuclear pact hinges on kingdom joining Abraham Accords. https://www.aljazeera.com/news/2026/7/23/trump-says-saudi-nuclear-pact-hinges-on-kingdom-joining-abraham-accords
Middle East Forum. (2026, sierpień). How India views the Saudi-Pakistan-Turkey Mecca pact. https://www.meforum.org/mef-observer/how-india-views-the-saudi-pakistan-turkey-mecca-pact
South Asia Monitor. (2026, sierpień). The Mecca joint defense agreement: What it means for South Asia. https://www.southasiamonitor.org/geopolitics-security-and-strategic-affairs/mecca-joint-defense-agreement-what-it-means-south-asia
The Diplomat. (2026, sierpień). Mecca Joint Deterrence Agreement: Implications for India. https://thediplomat.com/2026/08/mecca-joint-deterrence-agreement-implications-for-india/
The Diplomat. (2026, sierpień). What are the implications of the Mecca pact for India? https://thediplomat.com/2026/08/what-are-the-implications-of-the-mecca-pact-for-india/
Türkiye Today. (2026, 7 sierpnia). Defense pact with Türkiye, Pakistan not about nuclear arms: Saudi official. https://www.turkiyetoday.com/region/defense-pact-with-turkiye-pakistan-not-about-nuclear-arms-saudi-official-3225605
Türkiye Today. (2026, sierpień). Does Saudi-Turk-Pak defense pact have a nuclear dimension? https://www.turkiyetoday.com/region/does-saudi-turk-pak-defense-pact-have-a-nuclear-dimension-322573
Źródło zdjęcia: Saudi Press Agency, https://www.spa.gov.sa/en/N2649227